De dans der giganten

Op een zomerse zondag, midden op een tropisch festival, eist mijn mobieltje plots en blijvend alle aandacht op. Ik pruts de beschermende dopjes uit mijn oren en hoor de tango van Maurice en John: Publicis en Omnicom gaan fuseren. De grootste fusie ooit in (m)ad-land. Journalisten van allerlei slag willen onmiddellijk commentaar en een diepgaande analyse van de gevolgen van deze mega-fusie voor de adverteerder. De salsa en rumba-ritmes klinken ondertussen -gênant- verder op de achtergrond.

Fusies in onze industrie zijn niets nieuws. Martin Sorell gaf het voorbeeld in de jaren 70 bij Saatchi & Saatchi en daarna bij WPP. De samba van ‘mergers & acquisitions’ creërde na honderden vriendelijke en vijandige overnames de drie supergiants: WPP, Omnicom en Publicis. En vandaag wordt Omnipub - of wordt het Publicom- de nieuwe nummer één, gesteld dat de diverse mededingingsautoriteiten hun zegen hierover geven.

840508714 orig

“Et alors?” Ontegensprekelijk is deze danscompetitie belangrijk nieuws voor Wall Street, voor de aandeelhouders, en voor respectievelijke bedrijven. Een half miljard dollar gaan ze besparen volgens hun persbericht. Proficiat! Maar wat is de uiteindelijke relevantie voor de adverteerder? Welke extra waarde gaan ze voor klanten genereren? Of is dit een louter financiële transactie en de zwanezang van enkele bijna-op-pensioen-CEO’s. Ach, een reclamebureau is zo groot en goed, als de individuele mensen die op de adverteerdersaccount werken. En met die mijmering wiegen we op een rumba verder de zomer in.

<Column gepubliceerd in PUB 22 juli 2013>

©The House of Brands bvba @ 2015