Weg met uurtje-factuurtje

Voor studenten is de examenperiode weer in zicht. Hard blokken is de boodschap. En stel u zich nu even -het is toch de mode- de zoveelste onderwijshervorming voor. Vanaf nu evalueren we studenten niet meer op hun tentoongespreide kennis op het examen, maar op het aantal uren dat ze ervoor gewerkt hebben. Zot voorstel hé, dat terecht met hoongelach zal weggestemd worden.

Of denk even aan de volgende kunstveiling van Sotheby’s. Vanaf nu waarderen zij een werk van pakweg Andy Warhol door het aantal uren te tellen dat de man eraan besteed heeft vermenigvuldigd met een redelijk uurtarief. Belachelijk hé, hoe kom je erop?

time sheet med

En toch is dit de geijkte manier waarop we vandaag in de bedrijfswereld allerlei waardevolle diensten remunereren. Uurtje-factuurtje gebaseerd op de (gedeclareerde) input in een project. Een systeem dat totaal geen rekening houdt met de waarde van de dienst. Waar je als klant verantwoordelijk bent voor de (in)efficiëntie van jouw leverancier. En waar de zogenaamde timesheets misschien niet altijd even nauwkeurig ingevuld worden.

Voor examens en kunstwerken lijkt het ons een evidentie. Wordt het dan ook niet tijd om in de dienstensector prestaties te evalueren op de output in plaats van op de input? Eenvoudig is het zeker niet altijd, maar het is wel absoluut correcter.

Weg dus met dat uurtje-factuurtje. Gooi die timesheets snel in een efficiënte papierversnipperaar. Investeer wat meer in de analyse van de geleverde toegevoegde waarde. En neem dat dan als de nieuwe basis voor een modern remuneratie-model. 

<Column gepubliceerd in PUB 13 juni 2013>

©The House of Brands bvba @ 2015