Vlaanderen zoekt imagomanager

“Vlaanderen stelt een nieuw logo voor” blokletterde de Zak-cartoon in mijn krant: “de hele wereld kent Pater Damiaan en de koers” en bijgevolg suggereerde hij een jolig fietsende Pater Damiaan als Vlaams logo. Als merkenbouwer uit de Pater Damiaanstraat in Tremelo had ik geen betere product placement kunnen bedenken. De cartoon speelde in op de ontstane commotie over de vacature van de Vlaamse overheid voor een imagomanager. De openstaande betrekking inspireerde niet alleen de huiscartoonist, maar ook een reeks journalisten en commentatoren die overwegend kritisch zijn en de functie overbodig vinden. Een journalist solliciteerde de volgende ochtend in een vlaag van vermeende luciditeit naar de job. Wellicht kwestie van enkele opties open te houden om de herstructurering van zijn redactie te ontlopen. Zijn suïcidale suggesties met hoog sarcastisch gehalte vertaalden echter zijn diepe minachting voor zijn potentieel nieuwe werkgever. Meer dan reden genoeg om zelf een keer in de bres te springen voor de Vlaamse regering. De mirakels in nabijheid van het geboortehuis van de pater zijn blijkbaar de wereld nog niet uit.

shapeimage_2.png

Een imago-manager dus, verantwoordelijk voor het imago- en reputatie-management van de Vlaamse overheid. Wat mij betreft, en in tegenstelling tot het koor van kritikasters, een excellent idee. Het kan toch nooit kwaad om aan je imago te werken? En in mijn opinie is er zowel in binnen- als buitenland best nog wel wat ruimte om aan de reputatie van Vlaanderen en de Vlaamse overheid te sleutelen. Vlaanderen als merk op de markt zetten lijkt me best een uitdaging. In eigen regio, gespeend van enig chauvinisme, valt de eigen reputatie toch nog wel mee. Naar de doelgroep Brussel en Wallonië wordt onze reputatie al wat twijfelachtiger. De tienduizenden buitenlandse verslaggevers die Brussel onveilig maken en die voor 99% Nederlands-onkundig zijn, zorgen ervoor dat het imago van Vlaanderen in de Franstalige media verder in de wereld wordt uitgebazuind. En dan nog ietsje verder heeft men van Vlaanderen nooit gehoord. Of zoals onze vicepremier en minister van Buitenlandse Zaken het plastisch uitdrukte naar aanleiding van de opening van het Vlaams Huis in New York: “stelt Vlaanderen voor de Amerikanen niets voor en is ‘Flanders’  daar toch nog altijd vooral de buurman van Homer uit de Simpsons”.

Het moge duidelijk zijn dat er wel wat mag gewerkt worden aan het Vlaams imago. Of een imagomanager veel soelaas zal brengen wordt door de tegenstanders sterk betwijfeld. Zelf ben ik ervan overtuigd dat het best wel zin heeft om over het merk Vlaanderen na te denken. Een recent Zweeds en Nederlands onderzoek bewees onlangs eens te meer dat sterk merkgeoriënteerde bedrijven het op financieel vlak beter doen dan bedrijven die niet of in mindere mate merkgeoriënteerd zijn. Mutatis mutandis kan een sterk imago voor Vlaanderen alleen maar positieve effecten hebben voor de economische ontwikkeling van de regio. En is dat nu net geen lovenswaardig objectief in deze barre crisistijden?

Vooraleer je een imago kan uitdragen en een reputatie kan verdedigen moet je natuurlijk eerst een antwoord formuleren op de vraag wat dit imago juist inhoudt. Waar staat het merk Vlaanderen nu echt voor? Wat is de essentie van het merk? En wat zijn de ‘reasons to believe’? De vorige uitgebreide brand guide, die nog door Hendrik Conscience eigenhandig werd geschreven, is wellicht aan een diepgaande herziening toe. Mocht minister Peeters hiervoor een specialist in ‘one-pager-brand-guides’ zoeken, dan kan de promoverende pater in zijn directe buurt wellicht een vurig tongetje aanwijzen. En in dezelfde beweging kan ik ook de Brusselse, de Waalse en de federale overheid alleen maar aanbevelen om dit lichtend voorbeeld te volgen. Met mijn welgemeende excuses aan de lezer voor dit onverhoold opportunisme, maar ‘t is voor iedereen crisis niewaar...


<Column gepubliceerd in PUB, 9 april 2009>

©The House of Brands bvba @ 2015