Fuck the crisis!

De Unie van Belgische Adverteerders vierde uitgebreid zijn zestigste verjaardag. Van exclusief CEO-ontbijt via een alom geprezen congres naar het overboekte verjaardagsdiner. Een vijfhonderdtal enthousiastelingen uit de sector vierden vrolijk mee. Uit het tevredenheidsonderzoek bleken zeer hoge waarderingscijfers voor zowel de inhoudelijke aspecten, de netwerk mogelijkheden als de organisatie. Het is echter niet aan mij om de loftrompet over dit evenement te laten weergalmen al was het maar omdat ik meer dan betrokken partij ben. 

Toch kan ik het niet laten om even terug te blikken, en dan vooral op de memorabele voordracht van de 75-jarige Jacques Séguéla die wat mij betreft het epitheton ‘reclamegoeroe’ nu steevast aan zijn naam mag verbinden. Een halfjaar geleden vroeg ik deze levende legende om op het congres een overzicht te geven van zestig jaar reclamegeschiedenis. Het koste initieel enige moeite om hem daaarvan te overtuigen. Want Jacques typeerde zich -achteraf bezien terecht trouwens- als ‘un homme du futur’ en weigerde zichzelf te zien als een melige geschiedenisleraar. Het was dus tot vlak voor zijn optreden bang afwachten of de koppigaard zich aan het opgelegde thema zou houden. 

Zijn performance -of zal ik het zijn ‘redevoering’ noemen- werd er één om aan de geschiedenisboekskes toe te voegen. Ik heb het zelden meegemaakt dat het publiek na een voordracht over het vak spontaan in het auditorium rechtspringt voor een oorverdovende en langdurige staande ovatie. Zover ik me kan herinneren heb ik het nog nooit beleefd dat ik op een congres door een spreker echt ontroerd werd en op het einde van de speech stiekem een traantje moest wegpinken. En dat 98% zijn waardering uitte in de enquête met een absolute topscore is een heus mirakel. Al wordt dit laatste mij waarschijnlijk ingegeven door de volslagen Damiaandevotie die momenteel in mijn heimat woekert. 

shapeimage_2.png

Séguéla wist zijn publiek te inspireren met optimisme, creativiteit en met een hoge dosis humor. Hij vulde zijn opdracht perfect in door te balanceren tussen reclamegeschiedenis en de huidige reclametrends. En met een aantal sterke stellingen en uitspraken die in de zaal bleven nazinderen. Bij smeltende sneeuw zullen we nooit meer aan water denken, maar wel aan de lente. En wasmiddelen zullen nooit meer witter wassen maar wellicht wel mooier. 360 graden 365 dagen. Reclame is democratie. En dit alles doorspekt met een reeks van schitterende reclamefilms die de tand des tijds doorstonden en enkele huidige Lions deden verbleken. Uiteraard moeten we elk van de aangehaalde cases in zijn tijdsgeest zien. En uiteraard zal onze premier eerstdaags geen telefoontjes van reclamemakers moeten verwachten om een vliegdekschip of duikboot in te schakelen voor een reclamespotje, al was het maar omdat onze nationale marine er wellicht niet over beschikt.

Ik had meer dan de indruk dat één uitspraak van Jaques Séguéla een volle 360° bleef weergalmen. Eén slogan die de toon van de dag sterk bepaalde: “On s’en fou de la crise. Fuck the crisis!”. Het was voor velen een opluchting -of zullen we weerom geïnspireerd door de lokale feestelijkheden van ‘loutering’ spreken- om dit enkele malen te kunnen herhalen. Maar het werd vooral een overtuiging dat we vandaag dankzij goede reclame en communicatie het economisch klimaat kunnen stimuleren. En dit op het moment dat de eerste schuchtere tekenen van een mogelijke heropleving in de mediamarkt zich manifesteren gaven het UBA verjaardagsfeest een optimistische weerklank. Hopelijk inspireerde het de aanwezige adverteerders. Morgen heb ik een belangrijke meeting om een 2010 marketing- en communicatieplan uit te werken. En ik dank Jacques alvast van harte voor de geleverde titel: “Fuck the crisis!”


<Column gepubliceerd in PUB, 15 oktober 2009>

©The House of Brands bvba @ 2015