De helaasheid der regelneverij

shapeimage_2.png

Onze beleidsmakers hebben de slogan ‘administratieve vereenvoudiging’ terecht hoog in hun vaandel staan. Er is sinds 1998 een federale dienst administratieve vereenvoudiging (DAV), er is een heuse minister voor vereenvoudigen, een Kafka-meldpunt, een federaal actieplan en ga zo maar door. Tegelijkertijd werden er 83.000 pagina’s gepubliceerd in het Belgisch Staatsblad in 2009, exact het dubbele sinds de oprichting van de DAV! Daarin werden ongeveer 6.500 nieuwe regelgevende teksten gepubliceerd (ter vergelijking, volgens De Standaard werden er in het Nederlands Staatsblad 626 nieuwe regelgevende teksten gepubliceerd in 2009). En dan hebben we het nog niet over het verschrikkelijke taalgebruik en de daaruit voortvloeiende onverstaanbaarheid van deze wettendiarree. 

Niettegenstaande alle voornemens en beloftes  om te vereenvoudigen blijven onze beleidsmensen, wellicht dikwijls met de beste bedoelingen, kafkaiaanse regeltjes verzinnen om alles en nog wat aan banden te leggen. Reclame is daarvoor een populair en gemakkelijk slachtoffer. Commerciële communicatie wordt al te graag en al te makkelijk als zondebok aangewezen voor allerlei maatschappelijke problemen. En geen politieker die stilstaat bij de economische en maatschappelijke rol van reclame. Beteugelen en reguleren is de boodschap.

Er gaat geen dag voorbij of ergens pakt iemand uit met één of ander gebod of verbod in verband met reclame. Zo is er een nu een wetsvoorstel van ene senator Marie-Hélène Crombé-Berton die elke digitale bewerking van een reclamefoto van het menselijk lichaam als oneerlijke handelspraktijk en misleidende reclame wil beschouwen. Tenzij de adverteerder er een zoveelste waarschuwing bij vermeldt: “digitaal gemanipuleerd om het beeld van het menselijk lichaam te veranderen”. De achterliggende gedachte is dat de zogenaamde oneerlijke praktijken van de reclamemakers ten koste gaan van de goede psychologische ontwikkeling van het publiek (sic). Het retoucheren van reclamefoto’s wordt door haar blijkbaar aanzien als de grote oorzaak voor anorexia en voor depressies. Van misleidende communicatie gesproken!

Het weze duidelijk dat de zogenaamde bedrieglijkheid alleen op de geviseerde reclamesector en alleen op foto’s slaat. Bijgewerkte actrices in televisieseries of films vormen geen probleem. Foto’s op een blog of bij het artikeltje in tijdschrift en krant mogen blijkbaar ook naar believen bijgewerkt worden. Maar het wegwerken van de van-rompuy-puist, het bijwerken van een haarkleur, het uitvlakken van een rimpeltje, allemaal bedrog, tenminste wanneer dit na de fotoshoot gebeurt met beeldbewerkingssoftware en als het dient voor commerciële communicatie. Bijwerken voor de fotoshoot is uiteraard ok. Voortgaande op de gegooglede foto’s van de mooi-ogende MR senator, die blijkbaar zelf oogschaduw en lipstick gebruikt, ga ik ervan uit dat deze dame het gebruik van make-up niet wil verbieden. En ik vermoed dat de kapper nog steeds het haar zal mogen kleuren. Dat vervelende puistje mag je blijven verzorgen, zelfs verbergen onder een laagje schmink, en daarna kan je een correcte reclamefoto laten nemen. Maar datzelfde puistje wegwerken met wat software, dat is bedrieglijke reclame. Een anorexie-patiënt als fotomodel zou mogen, maar een dame digitaal iets slanker maken is een ernstig vergrijp met vermeende zware maatschappelijke gevolgen.

Vandaag worden trouwens alle digitale foto’s per definitie reeds in de camera automatisch bewerkt door ‘beeldbewerkingssoftware’. Technisch gezien kan er geen enkel beeld meer gepubliceerd worden op welke drager dan ook zonder dit eerst digitaal en softwarematig te verwerken. Alle reclame waar een mens op staat zal dus, als het van de senator afhangt, een extra waarschuwing van ‘manipulatie’ meekrijgen.

Het is kristalhelder dat dit wetsvoorstel totaal zinloos, kafkaiaans en onrealistisch is. Nu maar hopen dat ook de auteurs van het mega-staatsblad dit inzien en eindelijk ernstig werk maken van vereenvoudiging. Een vrome wens voor 2010: stop de complexiteit en de oeverloze regelneverij.


<Column gepubliceerd in PUB 28 januari 2010>

©The House of Brands bvba @ 2015